X
تبلیغات
زولا
دوشنبه 24 دی‌ماه سال 1386
مولا ، یا صاحب الزمان


با یادت آرام می گیرم،نمازت را سحرگاهان در آرامش و سکوت می خوانم،با ذکر دعاها و زیارتت زنده می شوم و با شنیدن نام زیبایت می گریم.هفته ام را به امید جمعه ات آغاز می کنم،صبح های جمعه به امید دیدارت از خواب برمیخیزم و بعد از ظهرها در غم نیامدنت با آسمان شریک می شوم.
آدمیان انتظار می کشند،انتظار دوست،انتظار دیدار مجدد،اما انتظار کسی که چیزی جز خوبی و عظمت و زیبایی و کمال از او نشنیده ای شیرین ترین انتظار است.
پس مولای من منتظرانت را بیش از این چشم انتظار آمدنت نگذار،بیا دل های بی قرار آنان را تسکین ده،بیا حکومت عدل الهی را گسترش ده،بیا کفر و سیاهی و ظلمت را ریشه کن نما.
چشمانم را به تقویم جمعه ی این هفته میدوزم و از معبودم می خواهم که انتظار ما منتظران را پایان دهد.
به امید خدا،قرار ما این جمعه، مولا یا صاحب الزمان.

یکشنبه 23 دی‌ماه سال 1386
راز گل سرخ

آغاز سخن ، سخن سرا میخواهد

در طول سخن گره گشا میخواهد

من با چه زبان بگویم ای ورد زبان

هر مطلع و هر سخن ترا میخواهد

در گلستانی هنگام خزان
رهگذر بود یکی تازه جوان

صورتش زیبا قامت موزون
چهره اش غم زده از سوز درون

دیدگان دوخته بر جنگل و کوه
دلش افسرده ز فرط اندوه

با چمن درد دل آغاز نمود
این چنین لب به سخن باز نمود :

گفت: آن دلبربی مهرو وفا
دوش می گفت : به جمع رفقا:

در فلان جشن به دامان چمن
هر که خواهد که برقصد با من

از برایم شده گر از دل سنگ
کند آماده گلی سرخ و قشنگ

چه کنم من؟ که دراین دشت و دمن
گل سرخی نبود وای به من

در همان جا به سر شاخه ی بید
بلبلی حرف جوان را بشنید

دید بیچاره گرفتار غم است
سخت افسرده ز رنج و الم است

گفت باید دل او شاد کنم
روحش از قید غم آزاد کنم

رفت تا بادیه ها پیماید
گل سرخی به کف آرد شاید

جستجو کرد فراوان و چه سود
که گل سرخ در آن فصل نبود

هیچ گل در همه گلزار ندید
جز یکی گلبن گلبرگ سپید

گفت ای مونس جان یار قشنگ
گل سرخی ز تو خواهم خون رنگ

هر چه بایست کنم تسلیمت
بهترین نغمه کنم تقدیمت

گفت ای راحت جان ای بلبل
آن چنانی که تو می خواهی گل

قیمتش سخت گران خواهد بود
راستش قیمت جان خواهد بود

بلبلک کآمده بود آن همه راه
بود از محنت عاشق آگاه

گفت : برخیز که جان خواهم داد
شرف عشق نشان خواهم داد

گفت گل :سینه به خارم بفشار
تا خلد در دل پر خون تو خار

از دلت خون چو بر این برگ چکید
گل سرخی شود این برگ سپید

سرخ مانند شقایق گردد
لاله گون چون دل عاشق گردد

تا سحر نیز در این شام دراز
نغمه ای ساز کن از آن آواز

شب هوا خوش همه جا مهتاب است
این چنین آب و هوا نایاب است

بلبلک سینه ی خود کرد سپر
رفت سر مست در آغوش خطر

خار آن گل همه تیز و خون ریز
رفت اندر دل او خاری تیز

سینه را داد بر آن خار فشار
خون دل کرد بر آن شاخه نثار

برگ گل سرخ شد از خون دلش
مهر بود ، آری در آب و گلش

شد سحر, بلبل بی برگ و نوا
دگر از درد نمی کرد صدا

جان به لب سینه و دل چاک زده
بال و پر بر خس و خاشاک زده

گل به کف, در گل و خون غلط زنان
سوی مأوای جوان گشت روان

عاشق زار در اندیشه ی یار
بود تا صبح همان جا بیدار

بلبل افتاد به پایش جان داد
گل بدان سوخته ی حیران داد

هر که می دید گمانش گل بود
پاره های جگر بلبل بود

سوخت بسیار دلش از غم او
ساعتی داشت به جان ماتم او

بوسه اش داد و وداعی به نگاه
کرد و برداشت گل, افتاد به راه

دلش آشفته بد از بیم و امید
رفت تا بر در دلدار رسید

بنمودش چو گل خوش بو را
دخترک کرد ورانداز او را

قد و بالای جوان را نگریست
گفت :افسوس پزت عالی نیست

گر چه دم می زنی از مهر و وفا
جامه ات نیست ولی در خور مار

پشت پا بر دل آن غم زده زد
خنده بر عاشق ماتم زده زد

طعنه ها بود به هر لبخندش
کرد پرپر گل و دور افکندش

وای از تنهایی و بخت سیاه
آه از یاری که نگیرد سراغ از ما آه

شنبه 22 دی‌ماه سال 1386

تازگی شایعه کردند خدا گم شده است

درشب حادثه تسبیح دعا گم شده است

فالگیری که کف غرقه بخونم را دید

گفت احساس در آیین شماگم شده است

ابرهامان چه عقیمند وبارانی نیست

باد در همهمه ی دود هواگم شده است

زخم در حنجره بی هلهله فریاد مزن

درخم دره که پ‍‍‍‍ژواک صدا گم شده است

دوست دارم که از این دایره پرواز کنم

که در این سختی افکار خدا گم شده است

از نمونه اشعار زیبای ""سید امیر حسین میر حسینی

جمعه 14 دی‌ماه سال 1386
جمعه ها

 

هر جمعه به جاده آبی نگاه می کنم و در انتظار قاصدکی می نشینم که قرار است خبر گامهای تو را برای من بیاورد، گامهای استوار و دستهای سبزت را. اگر  بیایی، چشمهایم را سنگفرش راهت خواهم کرد. تو می آیی و در هر قدم، شاخه ای از عاطفه خواهی کاشت و قاصدکی را آزاد خواهی کرد. تو می آیی و روی هر درخت پر شکوه لانه ای از امید برای کبوتران غریب خواهی ساخت. صدای تو، بغض فضا را می شکافد. فضای مه آلودی که قلب چکاوکها را از هر شاخه درختش آویزان کرده اند. تو با دستهایت بر قلبهای شقایق ها رنگ سبز امید خواهی زد و با رنگ پر معنای دریا خواهی نوشت:" به نام خدای امیدها"!

تو می آیی در حالی که دستهایت پر از گلهای نرگس است. تو دل سرد یکایک ما را با نواهای گرمت آفتابی می کنی و کعبه عشق را در آنها بنا خواهی کرد. دست نوازش بر سر میخک هایی خواهی کشید که باد کمرشان را خم کرده است. تو حتی بر قلب کاکتوسها هم رنگ مهربانی خواهی زد. تو می آیی و با آمدنت خون طراوت و زندگی در رگهای صبح جریان پیدا خواهد کرد... تو می آیی ای پسر فاطمه ، یوسف زهرا یا مهدی. به امید آن روز!